Op eerste Pinksterdag trokken de Trojans uit 010 naar hun aartsrivalen, de Crusaders uit 020. De ploeg uit de hoofdstad is nog ongeslagen, is regerend kampioen en heeft net op indrukwekkende wijze twee sterke Duitse teams verslagen en zich geplaatst voor de Europese EFL bekerfinale.  Was dat een reden om met de moed in de schoenen richting Amsterdam af te reizen? Misschien voor sommige teams, maar zeker niet voor deze Trojans.

Hoewel beide teams duidelijk aantraden met door blessures en andere zaken uitgedunde selecties, beloofde de setting een ouderwetse clash tussen twee ploegen met een rijke geschiedenis. Een mooie afscheidswedstrijd voor het oude thuishonk van de Crusaders, die nu gaan verhuizen naar een ruimere accommodatie, elders op hetzelfde sportpark Sloten

De opening was voor de Crusaders. Een diepe pass werd gevangen door nota bene Ananias Semedo, een speler met Rotterdamse roots, en de eerste punten stonden al binnen enkele seconden op het bord. Maar waar in de eerste ontmoeting de kopjes meteen gingen hangen, gingen nu de schouders eronder. Er is duidelijk iets gegroeid in het vertrouwen van dit Trojans team, in zichzelf en in elkaar.

Het antwoord was niet veel later namelijk een lange en ijzersterke run van (wie anders dan de specialist) Kevin Wesseling. Touchdown, en een gelijke stand. En zo eindigde het eerste kwart.

Het tweede kwart werd geopend door de Trojans. Ciano Summerville, die wéér ijzersterk speelde, bracht via een fumble recovery de bal al snel terug in Rotterdamse handen, en via een quarterback draw van Anthony Slootmaekers (met Amsterdamse roots) namen de Rotterdammers brutaal de leiding in Amsterdam, iets wat nog geen enkele ploeg dit seizoen voor elkaar heeft gekregen.  Met opnieuw een PAT van Chris vd Waart stond er toch echt 7-14 op het bord onder de rook van Schiphol. Door opnieuw een fumble van de Crusaders kwamen de Trojans met dank aan Jonathan Chirino aan balbezit diep in Amsterdams grondgebied. De Fieldgoalpoging van Chris vd Waart ging echter niet goed. En het antwoord van de ‘Cru’ was keihard. Een lange pass-play voor een touchdown (maar een mislukte PAT)  bracht een 13-14 stand teweeg, en dat werd niet veel later gevolgd door een lange Amsterdamse run en opnieuw een mislukte PAT, voor een ruststand van 19-14 voor de thuisploeg.

Na de rust stonden de ogen weer helder en waren de twee tikken, in het tweede kwart uitgedeeld door de Crusaders, mentaal verwerkt. De Rotterdamse defensie, met zoals bijna altijd alleen maar uitblinkers, hield de Amsterdamse aanval tegen. Die kozen om te punten, maar dat bracht de bal bij safety Leroy ter Haar, en die had hele snode plannen met het leer. Door goed blokwerk van zijn maten liep hij de bal terug voor een touchdown. PAT mislukte deze keer, maar de Trojans hadden de leiding terug, 20-19. Hoewel de Crusaders daarna een fout maakten op de kick off return, konden de Trojans niets doen met dit balbezit. En zo kwamen de Crusaders weer terug. Ook zij hebben een paar specialisten in huis die lange runs omzetten in touchdowns. Sean Richards en Miquel Castelen zijn echte ‘verschilmakers’. Eind derde kwart kon de teller voor de thuisclub vervolgens op 31-20 na een mooie pass-play.

Als de Trojans nog kans wilden maken op winst mocht het nu niet verder uit de hand lopen. Dat begreep Anthony Slootmaekers heel goed, en hij gaf uitdrukking aan zijn leiderschap via een tweede touchdown run, en met de PAT dit keer weer goed, was het verschil weer terug naar één touchdown, 31-27. Daarna waren er nog uitgelezen kansen om de wedstrijd naar zich toe te trekken. De receivers van de Trojans konden op weg naar de endzone de passes van hun QB wel vangen, maar ze konden geen controle krijgen over de bal in het gebied waar dat punten zou opleveren. Gemiste kansen en harde lessen in effectiviteit

Het slotakkoord was daarna voor de thuisclub, die na een drive afsloten met een korte run voor een touchdown, gevolgd door een PAT, en zo kwam de eindstand van 38-27 in de boeken.

Het was lang geleden dat de Crusaders zoveel punten tegen hadden moeten incasseren, en het was ook alweer een tijdje terug dat de Trojans tot het laatst kans hadden op winst in Amsterdam. Daarom was er ondanks de nederlaag toch een redelijk tevreden stemming bij spelers en coaches, en wij schatten in dat ook de toeschouwers voldaan naar huis zijn gegaan na een interessante en faire partij football.