Het is ‘The Day after’.
De energie om een uitgebreid en detailleerd wedstrijdverslag te schrijven ontbreekt om begrijpelijke redenen. Gridiron zal vast wel wat plaatsen.
Terwijl ik mijn tas uitpak komt het seizoen langs. De schema’s. De depthcharts. De hashtags. Mijn fluitje. Mijn sjaal tegen het koude en natte weer wat we steeds leken te treffen. Een whiteboard marker of 6. Mijn officiële lidmaatschapskaart van de Internationale Hakkûhbar Federatie. Een sigarendoosje. Handschoenen waarvan de geur me doet denken aan 30 jaar American Football. Kleedkamers. Mannen met hoop en vastberadenheid en kameraadschap in hun ogen. Een lach. Een traan.
De eerste ontmoeting met nieuwe collega-coaches. Het prima Rookie Camp. Het enthousiaste begin aan wat een Tulip Bowl campagne moet zijn. De laatste kans voor een aantal broeders.
Maar ook de twijfels. De trip naar Bury St. Edmunds, Engeland, voor de Movember Bowl. Het vertrek van de eerste coach. De dip in trainingsopkomst. Waren we te vroeg begonnen? Heeft deze groep wellicht grotere ambities dan talent? Moeten we het doel bijstellen, de Tulip Bowl uit ons hoofd zetten? Was onze bus achteruit tegen een paaltje aan gereden? Kunnen we de weg wel vinden?
Na al het gesteggel over de competitie-indeling, en het moeten verplaatsen van één van de weinige thuiswedstrijden die overbleven naar nota bene Amsterdam, waar we dik verloren, was het even slikken. Waar staan we eigenlijk met deze groep. Snapt iedereen wel wat we willen bereiken, en hoe?
Dan het keerpunt. Zomaar een aantal wedstrijden op rij winnen, tussendoor een heerlijk Camp Bogey 2016, en het inzicht dat we gewoon tóch op zijn minst bij de beste 4 teams van Nederland horen. En stiekem valt dan weer het woord play-offs en …..Tulip Bowl.
Het vizier mag op de ontmoeting met de Alphen Eagles, maar blessures gooien misschien roet in het eten.
Over het Wonder van Alphen heb ik vorige keer geschreven. Mijn, ja ik zeg MIJN junioren hadden al eerder een Wonder in Alphen meegemaakt. Coach Ted was er als grote verrassing opnieuw bij, maar hoefde ze daar écht niet aan te herinneren. Dat dragen deze gasten voor altijd in hun hart. En de rest van dit team nu ook.
En dan is het Gameday. De Tulip Bowl in Amsterdam, tegen Amsterdam en de rest die ons niet waardig vonden voor een finaleplaats.
Het verschil zat hem uiteindelijk in een Amerikaanse quarterback en de muur van vlees om hem heen. 5 Passing touchdowns was het verschil. De beker blijft in Amsterdam.
Maar voor hoe lang? Die Amerikaan gaat alweer weg. En wij?
2012 failliet
2013 kampioen divisie III
2014 halve finale eerste divisie
2015 play offs EREdivisie gemist
2016 Tulip Bowl.
Ik kan toch niet de enige zijn die daar een lijn in ziet?
Mijn trotse groene hart doet pijn vandaag. Een pijn die het herkent van een eerdere Tulip Bowl. Maar mijn groene hart kent ook de vreugde van de winst.
Mijn Groene Hart klopt nog. #TraditionStartedAlready
We wensen iedereen een fijne zomer toe. We spreken weer af voor volgend seizoen.