(Foto Louise Riethoff)

 

Zondag 29 mei stond in Rotterdam niet alleen in het teken van de Ladies’ Run, maar voor de 010 Trojans ook in het teken van ‘Homecoming’. Een groot aantal oud-spelers was naar Sportpark De Vaan gekomen om het weer te trotseren en de nieuwe vertegenwoordigers van hun oude club aan het werk te zien.

Tegenstander van dienst was het team van Eredivisie-debutant Groningen Giants. Die waren afgereisd in de wetenschap dat de ontmoeting tussen de twee teams in de halve finale van 2014 in hun voordeel was beslist, en zij wilden natuurlijk die stunt graag herhalen, om daarmee de lange terugreis te veraangenamen.

Zoals bekend hielpen de weergoden niet mee dit weekend, maar ook het feit dat de selectie van coach ‘Bogey’ zwaar uitgedund was gaf toch enige onzekerheid over de te verwachten uitkomst. Aangezien de 010 Trojans al zeker waren van de tweede plek in hun poule, en daarmee de play-offs, was het dus vooral een kwestie van geen verdere blessures oplopen, back-up spelers speeltijd geven, en als het éven kon de punten in Rotterdam houden.

Het eerste kwart kon administratief afgedaan worden. Wat heen en weer geschuif over het veld en een fumble-recovery van Auday al Kaabi waren het enige wat het publiek, dat ondanks het weer toch weer de weg naar het sportpark had weten te vinden, kreeg voorgeschoteld.

In het tweede kwart leek het dan toch te beginnen. Met Vincent Pluijmers als quarterback marcheerden de Trojans het veld over. Een fieldgoal-poging van Christian vd Waart ging echter naast. Het daaropvolgende balbezit van Groningen duurde niet lang. Leroy ter Haar onderschepte een pass van de Giants Quarterback, maar weer konden de Trojans geen punten scoren. Pas na een volgende interception, dit keer van Devon Marsham, kon de Rotterdamse kicker opnieuw in stelling worden gebracht, en dit keer was het wél raak. 3-0. De pogingen van de Giants om nog vóór rust iets terug te doen strandden steeds, zeker toen Leroy ter Haar zijn tweede interception ving, en zo gingen de ploegen rusten.

Na het hartverwarmende optreden van een Caribische drumband leek de wedstrijd te kantelen in het voordeel van de bezoekers. De Trojans hadden opnieuw een wissel doorgevoerd op quarterback, maar Khay van Noorden leek enigszins onwennig aan het roer van de aanval. Hij gooide meteen een bal in de verkeerde handen. Tel daarbij op dat de Giants een meevaller hadden toen een van richting veranderde bal precies in de handen van een Groninger receiver viel, en het ‘Oh No’ gevoel stak aan de Rotterdamse zijlijn stiekem even zijn kop op. De volgende play resulteerde namelijk in de eerste touchdown van de wedstrijd, en hij was voor de bezoekers. Zonder verdere noemenswaardige wapenfeiten verliep het derde kwart, en het gevoel dat het nu toch echt moest gaan gebeuren overheerste bij de Defense van de 010 Trojans. Sterk als altijd, maar zwaar uitgedund door een aantal blessures en anderszins afwezigen, rechtten ze de rug in deze beslissende fase. De eerste play van het vierde kwart was een interception van Ali Tangerli. Opnieuw een uitstekende veldpositie voor de in het veld teruggekeerde quarterback Anthony Slootmaekers. Hij gooide een prachtige diepe pass op Jan Pecnik die de bal in de endzone ving, en zo de eerste touchdown van de dag voor de Trojans scoorde. Met de PAT kick van vd Waart goed pakten de Trojans de leiding terug. 10-7.

De Giants geloofden echter in een goede afloop en bleven ondanks meerdere interceptions op een tactiek van diepe passes. Hun touchdown was immers ook via een pass gescoord. Devon Marsham had het echter goed in de gaten, en onderschepte niet alleen een pass, maar hij liep de bal ook nog eens helemaal terug naar de Giants endzone voor een Pick6. Met opnieuw een PAT kick van vd Waart was de score in korte tijd omgedraaid naar een 17-7 voorsprong. Zeker nadat ook Stanley v Dillen nog een interception ving met nog zo’n 3 minuten te gaan, leek het duidelijk dat de winst binnen was. De Giants bleven aanvallen en bleven geloven. Zelfs na een interception van Ferdi Karakus, de in totaal 7e interception van de Trojans, drongen de Giants aan, en met de 2-minute warning achter de rug, en uitstekende veldpositie door een Rotterdamse fumble, vond de Groningse quarterback dan tóch een receiver in de endzone voor de touchdown. Met de PAT mislukt kwam daarmee de stand op 13-17, en stelde het kick-return team van de Trojans zich op voor de verwachte onside kick. Die bleef echter uit, en diep op eigen gebied moest de thuisploeg nu proberen de laatste seconden van de wedstrijd weg te laten tikken. Groningen had geen time-outs meer, dus een paar succesvolle running plays hadden kunnen volstaan. Het werd echter een safety, en een score van 2 punten voor Groningen toen Jurienthony Bokshoven in zijn eigen endzone werd getackeld. Zou het dan toch……

De free kick, die volgde op de safety was zó diep dat de Giants zowat op de eigen goalline aan hun laatste poging begonnen, maar de tijd was hen niet gegund. 17-15 was en bleef de stand. Het was geen mooie of hoogstaande wedstrijd, maar spannend was het wél, en het was bovendien een waardevolle ervaring voor iedereen die erbij betrokken was. Die ervaring zal worden meegenomen naar de ontmoeting met de Alphen Eagles op 19 juni, met als inzet een plekje in de Tulip Bowl.